عریان میان اطلس و شعری و ادکنی

ای زاده عدم، تو بهر دم جوانتری

وی رهن عشق دوست، تو هر لحظه ارهنی

هستی میان پوست که از مغز بهترست

گر زانک نخل خشکی در چشم هر جهود

با درد مریم، آری صد میوه جنی

مینا کن برونی، و بینا کن درون