مینا کن برونی، و بینا کن درون

عریان میان اطلس و شعری و ادکنی

گر زانک نخل خشکی در چشم هر جهود

با درد مریم، آری صد میوه جنی

دنیا کجا بماند، در دور تو، دنی؟!

ای جان و ای جهان جهان بین و آن دگر

و ای گردشی نهاده تو در شمس و در قمر