بر چنان افسوسیان شاید گریست

قطره می بارید و حیران گشته بود

قطره ای بی علت از دریای جود

عقل او می گفت کین گریه ز چیست

بر چه می گریی بگو بر فعلشان

بر سپاه کینه توز بد نشان

بر دل تاریک پر زنگارشان