چون به کشتی در نشست و دجله دید

چونک واگردد سوی دجله ش برید

از ره خشک آمدست و از سفر

از ره دجله ش بود نزدیکتر

سجده می کرد از حیا و می خمید

کای عجب لطف این شه وهاب را

وان عجب تر کو ستد آن آب را