سجده می کرد از حیا و می خمید

از ره خشک آمدست و از سفر

از ره دجله ش بود نزدیکتر

چون به کشتی در نشست و دجله دید

کای عجب لطف این شه وهاب را

وان عجب تر کو ستد آن آب را

چون پذیرفت از من آن دریای جود