بر بلیس و دیو زان خندیده ای

وه که روزی آن بر آرد از تو دست

هر که او را برگ آن ایمان بود

همچو برگ از بیم این لرزان بود

که تو خود را نیک مردم دیده ای

چون کند جان بازگونه پوستین

چند وا ویلی بر آید ز اهل دین