دست ما چون پای ما را می خورد

بی پناهت غیر پیچاپیچ نیست

رخت ما هم رخت ما را راه زن

جسم ما مر جان ما را جامه کن

بی امان تو کسی جان چون برد

ور برد جان زین خطرهای عظیم

برده باشد مایه ادبار و بیم