برده باشد مایه ادبار و بیم

دست ما چون پای ما را می خورد

بی امان تو کسی جان چون برد

ور برد جان زین خطرهای عظیم

زانک جان چون واصل جانان نبود

تا ابد با خویش کورست و کبود

چون تو ندهی راه جان خود برده گیر