بی امان تو کسی جان چون برد

رخت ما هم رخت ما را راه زن

جسم ما مر جان ما را جامه کن

دست ما چون پای ما را می خورد

ور برد جان زین خطرهای عظیم

برده باشد مایه ادبار و بیم

زانک جان چون واصل جانان نبود