خاک بر وی کو ز خاکت می شکیفت

شکر یزدان را که چون او شد پدید

در خیالش جان خیال خود بدید

خاک درگاهت دلم را می فریفت

گفتم ار خوبم پذیرم این ازو

ورنه خود خندید بر من زشت رو

چاره آن باشد که خود را بنگرم