جو رها کردم کم از اخراج کاه

چون شبانه از شتر آمد به زیر

کرد گفتش منزلم دورست و دیر

بر نشستی اشترم را از پگاه

گفت تا اکنون چه می کردیم پس

هوش تو کو نیست اندر خانه کس

طبل افلاسم به چرخ سابعه