پرتو عقلست آن بر حس تو

وا طلب اصلی که تابد او مقیم

ای که تو هم عاشقی بر عقل خویش

خویش بر صورت پرستان دیده بیش

عاریت می دان ذهب بر مس تو

چون زراندودست خوبی در بشر

ورنه چون شد شاهد تر پیره خر