عاریت می دان ذهب بر مس تو

ای که تو هم عاشقی بر عقل خویش

خویش بر صورت پرستان دیده بیش

پرتو عقلست آن بر حس تو

چون زراندودست خوبی در بشر

ورنه چون شد شاهد تر پیره خر

چون فرشته بود همچون دیو شد