ای که تو هم عاشقی بر عقل خویش

تابش عاریتی دیوار یافت

بر کلوخی دل چه بندی ای سلیم

وا طلب اصلی که تابد او مقیم

خویش بر صورت پرستان دیده بیش

پرتو عقلست آن بر حس تو

عاریت می دان ذهب بر مس تو