از تو جان گنده ست و از یارت دهان

چون دمادم کرد هجوش چون جرس

دست بر لب زد شهنشاهش که بس

گفت دانستم ترا از وی بدان

پس نشین ای گنده جان از دور تو

تا امیر او باشد و مامور تو

در حدیث آمد که تسبیح از ریا