هر که او زین کور باشد کوره نیست

جان من کوره ست با آتش خوشست

کوره را این بس که خانه آتشست

همچو کوره عشق را سوزیدنیست

برگ بی برگی ترا چون برگ شد

جان باقی یافتی و مرگ شد

چون ترا غم شادی افزودن گرفت