آفتاب شاه در برج عتاب

افکنند اندر جهان بی نوا

چونک برگ روح خود زرد و سیاه

می ببینی چون ندانی خشم شاه

می کند روها سیه همچون کتاب

آن عطارد را ورقها جان ماست

آن سپیدی و آن سیه میزان ماست