دید رب خویش و شد بی خویش مست

آن شود شاد از نشان کو دید شاه

چون ندید او را نباشد انتباه

روح آنکس کو بهنگام الست

او شناسد بوی می کو می بخورد

چون نخورد او می چه داند بوی کرد

زانک حکمت همچو ناقه ضاله است