می جهد خون از دهانم با سخن

ای خنک آن را که روی تو ندید

بی جنایت بی گنه بی بیش و کم

ملحدان جایز ندارند این ستم

ای خدا آخر مکافاتش تو کن

هر زمان می گفت او نفرین نو

اوش می زد کاندرین صحرا بدو