ای خنک آن را که روی تو ندید

گر تر از اصلست با جانم ستیز

تیغ زن یکبارگی خونم بریز

شوم ساعت که شدم بر تو پدید

بی جنایت بی گنه بی بیش و کم

ملحدان جایز ندارند این ستم

می جهد خون از دهانم با سخن