ای بسا کز وی نوازش دیده ایم

آب رحمت خورده ایم اندر بهار

نی که ما را دست فضلش کاشتست

از عدم ما را نه او بر داشتست

در گلستان رضا گردیده ایم

بر سر ما دست رحمت می نهاد

چشمه های لطف از ما می گشاد