بر سر ما دست رحمت می نهاد

از عدم ما را نه او بر داشتست

ای بسا کز وی نوازش دیده ایم

در گلستان رضا گردیده ایم

چشمه های لطف از ما می گشاد

وقت طفلی ام که بودم شیرجو

گاهوارم را کی جنبانید او