هر کسی مشغول گشته در سبب

چند روزی که ز پیشم رانده ست

چشم من در روی خوبش مانده ست

کز چنان رویی چنین قهر ای عجب

من سبب را ننگرم کان حادثست

زانک حادث حادثی را باعثست

لطف سابق را نظاره می کنم