من سبب را ننگرم کان حادثست

چشم من در روی خوبش مانده ست

کز چنان رویی چنین قهر ای عجب

هر کسی مشغول گشته در سبب

زانک حادث حادثی را باعثست

لطف سابق را نظاره می کنم

هرچه آن حادث دو پاره می کنم