چشم تو که بوسه گاه خلق بود

نه درو بوی طعام و نه نشان

نی درش معمور نی بر بام راه

نی یکی همسایه کو باشد پناه

چون شود در خانه کور و کبود

خانه بی زینهار و جای تنگ

که درو نه روی می ماند نه رنگ