که درو نه روی می ماند نه رنگ

چشم تو که بوسه گاه خلق بود

چون شود در خانه کور و کبود

خانه بی زینهار و جای تنگ

زین نسق اوصاف خانه می شمرد

وز دو دیده اشک خونین می فشرد

گفت جوحی با پدر ای ارجمند