پس بماندند آن جماعت با نیاز

یا سواره بر براق و دلدلست

یا که پایش بر حریر و حله هاست

یا سموم او را به از باد صباست

تا شود درویش فارغ از نماز

چون ز استغراق باز آمد فقیر

زان جماعت زنده روشن ضمیر