چون ز استغراق باز آمد فقیر

یا سموم او را به از باد صباست

پس بماندند آن جماعت با نیاز

تا شود درویش فارغ از نماز

زان جماعت زنده روشن ضمیر

دید کآبش می چکید از دست و رو

جامه اش تر بود از آثار وضو