دید کآبش می چکید از دست و رو

تا شود درویش فارغ از نماز

چون ز استغراق باز آمد فقیر

زان جماعت زنده روشن ضمیر

جامه اش تر بود از آثار وضو

پس بپرسیدش که آبت از کجاست

دست را بر داشت کز سوی سماست