جامه اش تر بود از آثار وضو

چون ز استغراق باز آمد فقیر

زان جماعت زنده روشن ضمیر

دید کآبش می چکید از دست و رو

پس بپرسیدش که آبت از کجاست

دست را بر داشت کز سوی سماست

گفت هر گاهی که خواهی می رسد