زان جماعت زنده روشن ضمیر

پس بماندند آن جماعت با نیاز

تا شود درویش فارغ از نماز

چون ز استغراق باز آمد فقیر

دید کآبش می چکید از دست و رو

جامه اش تر بود از آثار وضو

پس بپرسیدش که آبت از کجاست