پس بپرسیدش که آبت از کجاست

زان جماعت زنده روشن ضمیر

دید کآبش می چکید از دست و رو

جامه اش تر بود از آثار وضو

دست را بر داشت کز سوی سماست

گفت هر گاهی که خواهی می رسد

بی ز چاه و بی ز حبل من مسد