شکر آن نگزاردند آن بد رگان

چون خمش کردی تو او هم شد خموش

داد حق اهل سبا را بس فراغ

صد هزاران قصر و ایوانها و باغ

در وفا بودند کمتر از سگان

مر سگی را لقمه نانی ز در

چون رسد بر در همی بندد کمر