مر سگی را لقمه نانی ز در

صد هزاران قصر و ایوانها و باغ

شکر آن نگزاردند آن بد رگان

در وفا بودند کمتر از سگان

چون رسد بر در همی بندد کمر

پاسبان و حارس در می شود

گرچه بر وی جور و سختی می رود