حق آن نعمت فرو مگذار بیش

که برو آنجا که اول منزلست

حق آن نعمت گروگان دلست

می گزندش که برو بر جای خویش

از در دل و اهل دل آب حیات

چند نوشیدی و وا شد چشمهات

بس غذای سکر و وجد و بی خودی