می گزندش که برو بر جای خویش

آن سگانش می کنند آن دم ادب

که برو آنجا که اول منزلست

حق آن نعمت گروگان دلست

حق آن نعمت فرو مگذار بیش

از در دل و اهل دل آب حیات

چند نوشیدی و وا شد چشمهات