حق آن نعمت گروگان دلست

ور سگی آید غریبی روز و شب

آن سگانش می کنند آن دم ادب

که برو آنجا که اول منزلست

می گزندش که برو بر جای خویش

حق آن نعمت فرو مگذار بیش

از در دل و اهل دل آب حیات