ور سگی آید غریبی روز و شب

گرچه بر وی جور و سختی می رود

هم بر آن در باشدش باش و قرار

کفر دارد کرد غیری اختیار

آن سگانش می کنند آن دم ادب

که برو آنجا که اول منزلست

حق آن نعمت گروگان دلست