که ز چوپان خرد بستند چشم

وا نگشتند آن گروه از گرد گرگ

گرگ محنت بعد گرد آمد سترگ

بر درید آن گوسفندان را بخشم

چند چوپانشان بخواند و نامدند

خاک غم در چشم چوپان می زدند

که برو ما از تو خود چوپان تریم