خاک غم در چشم چوپان می زدند

بر درید آن گوسفندان را بخشم

که ز چوپان خرد بستند چشم

چند چوپانشان بخواند و نامدند

که برو ما از تو خود چوپان تریم

چون تبع گردیم هر یک سروریم

طعمه گرگیم و آن یار نه