چند چوپانشان بخواند و نامدند

گرگ محنت بعد گرد آمد سترگ

بر درید آن گوسفندان را بخشم

که ز چوپان خرد بستند چشم

خاک غم در چشم چوپان می زدند

که برو ما از تو خود چوپان تریم

چون تبع گردیم هر یک سروریم