پیش شهر عقل کلی این حواس

روزگاری باشدش جهل و عمی

ده چه باشد شیخ واصل ناشده

دست در تقلید و حجت در زده

چون خران چشم بسته در خراس

این رها کن صورت افسانه گیر

هل تو دردانه تو گندم دانه گیر