این رها کن صورت افسانه گیر

دست در تقلید و حجت در زده

پیش شهر عقل کلی این حواس

چون خران چشم بسته در خراس

هل تو دردانه تو گندم دانه گیر

گر بدر ره نیست هین بر می ستان

گر بدان ره نیستت این سو بران