که به عقل آید پشیمانی خورد

شاخ خشک از قربت آن آفتاب

غیر زوتر خشک گشتن گو بیاب

آنچنان مستی مباش ای بی خرد

بلک از آن مستان که چون می می خورند

عقلهای پخته حسرت می برند

ای گرفته همچو گربه موش پیر