وز جلالت روحهای پاک را

قطره ای از باده های آسمان

بر کند جان را ز می وز ساقیان

تا چه مستیها بود املاک را

که به بوی دل در آن می بسته اند

خم باده این جهان بشکسته اند

جز مگر آنها که نومیدند و دور