پس ز مستیها بگفتند ای دریغ

همچو کفاری نهفته در قبور

ناامید از هر دو عالم گشته اند

خارهای بی نهایت کشته اند

بر زمین باران بدادیمی چو میغ

گستریدیمی درین بی داد جا

عدل و انصاف و عبادات و وفا