بر زمین باران بدادیمی چو میغ

ناامید از هر دو عالم گشته اند

خارهای بی نهایت کشته اند

پس ز مستیها بگفتند ای دریغ

گستریدیمی درین بی داد جا

عدل و انصاف و عبادات و وفا

این بگفتند و قضا می گفت بیست