عدل و انصاف و عبادات و وفا

پس ز مستیها بگفتند ای دریغ

بر زمین باران بدادیمی چو میغ

گستریدیمی درین بی داد جا

این بگفتند و قضا می گفت بیست

پیش پاتان دام ناپیدا بسیست

هین مدو گستاخ در دشت بلا