چون به قوم خود رسید آن مجتبی

قطره ای بر هر که زد می شد جذام

ژغژغ دندان او دل می شکست

جان شیران سیه می شد ز دست

شدق او بگرفت باز او شد عصا

تکیه بر وی کرد و می گفت ای عجب

پیش ما خورشید و پیش خصم شب