تو مبین این پایها را بر زمین

بی خبر از راه حیران در اله

پا برهنه می روی بر خار و سنگ

گفت من حیرانم و بی خویش و دنگ

زانک بر دل می رود عاشق یقین

از ره و منزل ز کوتاه و دراز

دل چه داند کوست مست دل نواز